Aylar sonra aradım onu ani bir kararla. Ezberimdeydi hala numarası silememiştim hafızamdan. Kısa bir, nasılsın iyiyim gevelemesinden sonra, iyi bak kendine diyerek kapatmaya çalıştım telefonu, aramam saçmaydı zaten en başından. Kapatmak üzereyken adımı duydum sesinden, içim ezildi bi an. Belli etmedim, 'efendim' dedim, 'seni çok özledim' dedi, 'bende seni özledim' dedim, 'kendine iyi bak, görüşürüz' diyip kapattı ardından telefonu. Yine beni benden etmişti işte ses tonu. Telefon elimde bakarken ekrana boş gözlerle, yanağımdan süzülen göz yaşını silmeye gerek duymadım. İçimden, konuştuklarımızı tekrar etmeye başladım. Yanımda oturan amcanın sesi böldü iç sesimi. 'Çok mu sevmiştin' dedi bana ansızın, hiç duraksamadan cevap verdim. Kendimi çoktan çöpe attım ama ona hiç kıyamadım...
i.y.ayboran
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder