Bazen dayanamayacak gibi oluyorum. O anlarda, sen nelere dayandın, bu da geçecek demek istiyorum kendime. Olmuyor, susuyorum. Sesi geliyor aklıma, o çok sevdiğim sesi, susuyorum. Öpüşünü anımsıyorum, susuyorum. Ağlamaktan şişmiş gözlerime bakıyorum aynada, birlikte uyandığımız ilk sabah, makyajsız yüzümden çekinirken ben, yüzümü avuçlarının arasına alıp, 'sen makyajsız da güzelsin' dediğini anımsıyorum, susuyorum. Nedense o sokak geliyor hep gözümün önüne. Evine giden o yol. Binlerce kez birlikte yürüdüğümüz yol. Hep birlikte yürüyeceğimizi sandığım yol. Bir gün o yolda yürürken, birden, ' yıllar sonra da bu yolu böyle yan yana yürüyeceğiz' dediğini anımsıyorum, susuyorum. Özlüyorum, susuyorum... Ağlıyorum, susuyorum... Çok şey var içimde, söylemek istiyorum, susuyorum. Duymayacak biliyorum, duysa da dönmeyecek onu da biliyorum. Ah... Çok özlüyorum, arayıp bir merhaba bile diyemiyorum. Susuyorum...
i.y.ayboran
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder