O günden sonra sen yanımdan hiç ayrılmadın

Herşey sıradandı gittiğin ilk günlerde
Aynada ki suret benimdi
Ve az da olsa bir tebessüm vardı görülen sahnede...
Yiyip içiyordum önüme ne gelse
Ve rakı kadehleri devrilip duruyordu dost meclislerinde...
Sonra bir gece yarısı kan ter içinde uyandım
Seni görmüştüm rüyamda,
O kömür karası gözlerin duruyordu karşımda...
Umursamadım yeniden uykuya daldım...
Ertesi gün yine aynı rüya uyandırdı beni uykumdan
Ve ertesi gün... Ve bir sonra ki gün...
Bir sabah kan ter içinde uyanıp koştum aynaya
Neden aynaya gittiğimi bilmeyerek...
Aynada sen vardın!
Aynaya bakan ben
Orada sureti görünen sen!
Koştum bi su çarptım yüzüme
Oturdum bir sigara yaktım sabahın kör karanlığında...
Ağlamaya başladım.
Üşenmedim bir ufak rakı açtım
Hem içtim hem söylendim elimdeki küçük aynadan baktığım gözlerine...
O an anlamıştım sen gitmiştin!
Kavrayabilmem geç olmuştu gidişini
Halbuki ben seni kısa bir yolculuğa uğurlamış gibiydim
Gittiğin yolların dönülmez olduğunu unutmuş gibiydim
O an anladım ki sen gitmiştin!
Tuzu gözyaşım kadehime damladı
Gözlerim ağlayan kaderime ağladı...
Günlerdir gözümün önünde duran bardağa ilişti gözlerim
Dudakların belki de en son ona değmişti
Elimse hiç yıkamaya gitmemişti...
Bardağı elime aldım
Usulca götürdüm dudaklarıma dudaklarını...
İçimi tarifi imkansız bir acı kapladı
Ölüm ayrılıkların en zorudur diye bir ses kulağıma fısıldadı...
Yıkıldım...
O günden sonra sen yanımdan hiç ayrılmadın!

                                        i.y.ayboran